اثر ساختار وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي بر كاربرد پژوهش‌هاي علوم پزشكي

مؤلفان:  نجات سحرناز، يزدي زاده بهاره، غلامي ژاله، آشورخاني مهناز، نجات سيما، ملكي كتايون، مجدزاده سيدرضا

مقدمه: تاكنون به مقوله ادغام، عمدتا از منظر كيفيت ارايه خدمات و آموزش نگاه شده است. هدف مطالعه حاضر بررسي تاثير ساختار مذكور بر بهره‌برداري از پژوهش‌هاي داخل كشور بوده است. انتظار مي‌رود كه اين مطالعه بتواند براي سياست‌گذاران كلان كه به طراحي نظام ملي پژوهش و نوآوري مي‌پردازند مفيد باشد.

روش كـار: مطالعه به صورت Grounded theory و از طريق مصاحبه با طيف‌هاي متفاوتي از سياست‌گذاران تا ارايه دهندگان خدمات در گروه‌هاي پزشكي و غيرپزشكي انجام پذيرفته است.

يافته‌ها: ادغام به صورت كامل رخ نداده است. يعني علاوه بر تغيير ساختار در سطح بالاي وزارت بهداشت و دانشگاه‌ها (كه به سطح گروه‌هاي آموزشي- پژوهشي نيز نرسيده است)، بايستي فرآيندهاي لازم براي به نتيجه رسيدن تعريف مي‌شده‌اند كه انجام نپذيرفته است. نقص در بهره‌برداري از پژوهش موضوعي نيست كه منحصر به پژوهش نظام سلامت باشد و در ديگر اركان نظام علم و نوآوري كشور نيز ديده مي‌شود.

نتيجه‌گيري: از ديد نظام پژوهش سلامت، پيش از هر گونه تصميم‌گيري در خصوص تغيير ساختارهاي موجود، بايستي نظام كلان نوآوري كشور تعريف گردد. چرا كه مشكلات اصلي پژوهش كشور خاص ادغام و علوم پزشكي نيست و وجهه‌هاي عام‌تر و موثرتري وجود دارد و تغيير در ادغام و علوم پزشكي بايستي نسبت به آن‌ها، ثانويه تلقي شود.

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *